EenVandaag blikt vandaag terug op de ramp die Nederland voorgoed veranderde: die met de MH17 op 17 juli dit jaar. Utrechtse stadsdichter Ingmar Heytze bracht de emoties rondom de ramp onder woorden in twee gedichten. 

Heytze zal de gedichten vanavond in de uitzending van EenVandaag voorlezen. De dichter was al eerder te zien in EenVandaag met een gedicht, geschreven ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de ramp.


HET VALLEN BLIJFT

Zo begon het vallen: iedereen die iemand kende
die wel iemand kende die aan boord – zo ging 

het vallen verder en de oorlog kwam naar huis 
in angstig grote, ondraaglijk zware zwarte dozen.

Zo landde het vallen, stukje bij beetje, een trage, 
dagen-, weken-, maandenlange regen, tot het

langzaam afnam, stokte. Maar het vreemde was: 
daarmee was het nog niet klaar. Waar iets valt

daar ligt het en wie viel staat nooit meer op,
maar dat wil nog niet zeggen dat het vallen stopt.

 Het vallen blijft, altijd.


BIJNA BLAUW

Ik droomde dat ik viel – het vallen blijft –
de aarde raakte uit het zicht, ik was
een deeltje in een zonnestraal en vloog 
zo snel als licht door het heelal. Ik was 

daar niet alleen, er waren mensen om 
me heen, ze vielen met hun ogen dicht 
en iets wat op een glimlach leek trok 
over elk gezicht. We hadden alle tijd, 

we zweefden naast de tijd, we waren 
eindelijk van tijd bevrijd, we waren zelf 
van tijd gemaakt. Ik vroeg me af: vallen
we ergens heen of er vandaan, vallen 

we ergens in of uit? Ik zag het meisje 
dat haar einde op een stoel na had gemist. 
Is zij voortaan legioen? Hoe moet ze 
in haar eentje ademen voor allemaal? 

Een stem zei: ‘voor iedereen die ophoudt 
te bestaan komt er al iemand anders aan, 
elk hart dat stopt laat een nieuw hart 
verder slaan tot op de jongste dag,

we zijn geen stof, maar licht, je hebt 
het zelf gezegd.’ Ik heb mijn dromen 
nooit vertrouwd. Maar toen ik opstond
was de hemel leeg en stil en bijna blauw.